Begin van deze week heb ik tot laat in de avonduurtjes gewerkt aan twee schilderijtjes voor mijn collega. Zakelijk vraagt ze: “Wat wil je er voor hebben?” Dus ik de-A-zakelijke-Molukker zeg: “Wat je er voor wilt geven…” ondertussen denk ik: “Minstens twintig euro “ en geloof me, dat is nog steeds een koopje! “Voor elke kleur tien euro”, zegt mijn collega. “Nice”, denk ik. “Dertig euro in the pocket! Beter dan dat ik in gedachte had.”

 

“Maar..” Gaat ze verder. “Je hebt natuurlijk niet de hele pot verf opgemaakt, dus tien euro per schilderij?” Mijn hersens werken op volle toeren en eigenlijk wil ik schreeuwen:”Tien euro? Ben je nou helemaal gek geworden! Alleen de tijd die ik er in heb gestoken is per schilderij al meer dan veertig euro waard,!” Maar natuurlijk glimlach ik, knik ik ja en zeg: “Oké!”

 

Als ik even later thuiskom vind ik op mijn deurmat een dikke rekening van de rijschool! Of ik even tien lessen wil betalen, die, ten eerste nooit plaats hebben gevonden en waar ik, ten tweede nooit een afspraak voor heb gemaakt. Geïrriteerd bel ik de volgende ochtend de rijschool op om het zoveelste belachelijke misverstand recht te zetten. Maar alle irritatie die ik eruit wil gooien verdwijnt als sneeuw voor de zon als ik hem aan de lijn heb. Bescheiden zeg ik: “Nee hoor, het maakt niet uit.”

 

Dan barst de bom als diezelfde ochtend een collega, mij vals beschuldigt dat ik mijn werk niet goed doe. Knalrood van verontwaardiging zit ik achter mijn bureau harde bewijzen te verzamelen. Als ik op het puntje sta de mail met de bewijzen te versturen denk ik: “Laat maar zitten. Het is het niet waard.“ Anderhalf uur kostbare tijd verspilt.

 

Wat mankeert mij toch? Waarom reageer ik toch zo slap? Ik sta toch zeker in mijn recht om te zeggen dat de schilderijen twintig euro waard zijn en niet minder? Dat die geldzuiger van een rijinstructeur zijn geldzaken op orde moet hebben! En dat die collega die denkt dat ze boven mij staat niet zulk onzin moet uitkramen, omdat ik gewoon kan aantonen dat zij haar werk niet goed heeft gedaan!

 

Maar stel nou dat ik gewoon had gezegd wat ik wilde zeggen…

Ik weet nu al dat ik me rot zou voelen. Want ik ben onbeleefd, brutaal geweest.

En dat druist tegen mijn opvoeding, mijn aard in.

 

Is dat misschien de reden dat mijn leidinggevende zegt dat ik meer assertief moet zijn?

 

Iemand heeft ooit tegen mij gezegd:”Nederlandse assertiviteit moet je niet verwarren met assertiviteit van een andere culturele groep.” In mijn geval Moluks.

En hij heeft gelijk. Want wat is assertiviteit eigenlijk?

Assertiviteit is het uiten van je gedachten, gevoelens en meningen op een directe, eerlijke en gepaste wijze. Maar wat voor de één direct en op gepaste wijze is, is misschien voor een ander ronduit brutaal. Of wat voor de één eerlijk is, ziet de ander aan voor niet tactisch en bot. En je hebt eerlijk en te eerlijk. Maar waar ligt die grens? En hoe tactisch je ook iets brengt, er zit toch zeker een verschil in tegen wie je wat zegt! In ieder geval wel in onze cultuur, toch?

 

Eén ding is zeker. Vanaf nu slik ik niet alles meer. Ik heb er genoeg van iedere keer de vriendelijke beleefde Molukker uit te hangen! Wie mij niet met respect behandeld krijgt geen wederzijdse respect terug. Of je nu een collega bent of een politieagent. Vanaf nu BUKA MULUT!!