Van sommige artiesten houdt je vanaf hun eerste plaatje. Joss Stone valt voor mij in die categorie. Een artiest waar mijn hart sneller van gaat kloppen. Joss, is een vrouw die mijn hart al jaren geleden heeft gestolen. Haar eerste liedje heeft mij, in mijn tienertijd, liefdesverklaringen doen versturen via de mail. Joss gaat bij mij diep in mijn hart en ziel en deze liefde duurt voort en voort. 

 

Paradiso 

Het concert in de Paradiso was vanavond zeer geslaagd. Ze begon met een meezinger en iedereen bleef vervolgens volharding meezingen. Joss kondigde ieder liedje keurig aan en vertelde er zo nu en dan nog wat achtergrond informatie erbij. Zoals bij het liedje“Could have been”, waarbij ze vertelde dat het geschreven is voor een ex-vriendje met wie ze verkering had toen ze 14 was en dit liedje toen al in d’r hoofd had. De relatie werd abrupt  verbroken, zes dagen later toen hij niet meer naar d’r omkeek, waarna Joss de beginselen van dit liedje opschreef. ‘I really liked him,’ vertelt ze het publiek, ‘Oh, well, you win some, you lose some’. Op haar laatste album is het liedje beland want reeds geleden heeft zij het nummer afgerond en leven ingezongen. 

Joss Stone gaf een ode aan de soul, authentieke klanken. Het publiek was mooi gemixt. Alle soorten huidskleuren en leeftijden waren aanwezig. Soulliefhebbers, muziekliefhebbers, ze vulden elkaar goed aan en gaven Joss perfecte support. Goed publiek brengt een goede sfeer en maakt de soul, soulvol. 

 

 

 

Backstage 

Joss Stone had ik al vaker zien optreden maar voor vanavond nog niet eerder ontmoet. Ik had m’n twijfels voordat ik backstage ging. Ik heb in m’n jonge leven al vele artiesten ontmoet. Sommige waren lief, namen de tijd voor me, hadden totaal geen sterrenallures en lieten zich uitgebreid door me interviewen. Daarentegen waren er ook enkele die ik liever niet had gesproken. Voor die reden sloeg ik zelfs ontmoetingen af. Dus wilde ik deze vrouw wel ontmoeten? Joss was lief, onschuldig en zeer vertederend, in het plaatje wat ik in mijn hoofd had gecreëerd. 

 

Foto 

"Wat een prachtige oorbellen draag je. Prachtig!",vertelt Joss me, wanneer ze me in de gang ziet staan. Ik ben door stomheid geslagen en er komt vervolgens geen normale reactie aan te pas. Nee, ik zeg geen dankjewel maar mompel iets binnensmonds. "Hmmm, ja." Goede actie, Sheyna. Joss keert zich van mij af en keert zich richting haar manager. Ze vraagt wat er hierna in de planning staat. Wat gaan ze vanavond nog doen? Ze heeft honger en de manager vertelt haar dat er een etentje is gepland met de band. De agenda staat vol, bom vol. Ik wil de twee niet storen, ze zijn druk zaken aan het regelen. Ik doe alsof ik er niet ben, wacht heel braaf. Op het moment dat zij aanstalten nemen om te vertrekken, vraag ik wel aan de manager of hij die ene foto van ons wilt maken. Ze lopen weg en ik blijf staan. Hmmm, ja. Actie ondernemen, Sheyna, nu! Net op het moment dat ik erachter aan wil gaan, draait Joss zich om, kijkt me van top tot teen aan en ik stel m’n vraag. "Oh, sorry schat, ik wist niet waarvoor je hier was," zegt Joss. De manager neemt m’n toestel over terwijl er nog twee achtergrond zangeressen ten tonele verschijnen. De twee dames vragen hem ook nog eens wat er voor vanavond gepland is. Waarop de manager, weer uitlegt wat in de agenda staat geschreven en vervolgens Joss en mij fotografeert. "Volgens mij is de foto mislukt," zegt de manager, "ik zie niks op het beeldscherm." Mijn camera is niet gemakkelijk, dat weet ik. Het is een ingewikkeld groot toestel. "Misschien weten wij niet hoe we moeten fotograferen," zegt Joss. "Ja, ik denk ‘t," zeg ik, twijfelachtig. "Wat? Heh? Hoorde je wat ze zei?" vraagt Joss aan d’r manager en keert zich vervolgens naar d’r achtergrond zangeressen. "Hoorde je d’r? Ze denkt dat wij niet kunnen fotograferen." En lijkt vervolgens niet meer bij te komen van het lachen. Hmmm, ja. Joss, is op blote voeten en ik op hoge hakken maar ze is nog steeds een stuk langer dan ik ben. Ik voel me nietig, ongemakkelijk en wil door de grond heen zakken. Laat de foto maar zitten, denk ik bij mezelf. Ik wil hier weg. Maar zeg vervolgens sorry en zeg dat ik soms een beetje bijdehand kan zijn. (Wanneer ik heel erg zenuwachtig ben en gek wordt van m’n eigen onzekerheid). Joss neemt het toestel uit de handen van d’r manager en fotografeert er op los. Ze fotografeert de muur, het plafond en de achtergrond zangeressen. "Nou, volgens mij kan ik het wel hoor," zegt Joss. "Oh, wacht ook nog eentje van jou," fotografeert d’r manager en lacht triomfantelijk, "haha, ja, ik kan wel zeker fotograferen." De manager neemt de camera weer over en maakt weer een foto. Hij is nog steeds niet zeker van z’n zaak en maakt er voor de zekerheid nog maar een en geeft het toestel aan me terug. Ik bedank de manager voor de foto en wil Joss bedanken voor d’r tijd maar zij keert d’r rug naar me toe. 

 

 

Joss was prachtig met d’r lange blonde hippie haar, hippie tas en hippie sjaal. Ze was de beeldschone hippie, een natuurlijke schoonheid. Maar na deze ontmoeting is mijn plaatje van haar, in mijn hoofd wel bijgesteld. Maar misschien is zij net zo onzeker als ik en wordt haar onzekerheid ook vaak bestempeld als arrogantie. Wie weet.