|
 Molukse professional: Paul Watty
'Volgens Spits is het dramatisch gesteld met de onderwijspositie van derde generatie Molukkers. 45% komt niet verder dan een vmbo/mavo diploma'. Dat betekent alleen niet dat succes is uitgesloten. Kijk naar Paul Watty, graphic designer.
 Naam : Paul Watty
Leeftijd : 33 jaar
Woonplaats : Tilburg
Kampong : Tanimbar, kampong Awear (vader)
Werk : Graphic designer bij Barts en graffiti artiest
Relatie : Getrouwd en een dochter
Website : www.paulwatty.carbonmade.com
Levensmotto : “Gewoon doen wat je leuk vindt…!”
Graphic designer, dat ben je volgens mij niet zonder slag of stoot geworden?
“Na de basisschool ging ik naar de LDS (Lager Detailhandelsschool), een voorbereidende middelbare school voor de mbo-opleiding Detailhandel. Alleen de vakken reclame tekenen, etaleren en handvaardigheid vond ik vet. Ik maakte deze opleiding niet af, maar wel de mbo-opleiding Hout en Bouw. Ik was beter in praktijk dan in theorie. Na advies uit mijn omgeving ben ik naar het Grafisch Lyceum in Eindhoven gaan, ook deze maakte ik niet af. Privé ging het niet lekker en de opleiding viel tegen. Tegenwoordig zijn er echt veel vettere opleidingen dan toen, zoals ‘Motion Graphics’ en ‘Gaming Design’. Ik was 18 en wist niet wat ik wilde. Voor mijn ouders een moment om me naar Indonesië te sturen. Samen met mijn opa en oma vertrok ik voor een half jaar naar het land van mijn roots. Nog nooit zo ver van huis geweest en ik sprak amper een woord Maleis. De eerste drie weken zaten we op Tanimbar in de kampong Awear. De rest van de tijd huurden we een huis in Larat en leefden we zoals de mensen daar. Ik voelde me er echt thuis. Ik werkte zelfs, stampte gedroogde kokosnoten ‘tumbu kopra’ en bracht juten zakken op mijn rug weg. Terug in Nederland ging ik werken en besloot snel weer om 5,5 week rond te gaan reizen in Indonesië.” Weer terug in Nederland. Begon toen je carrière als graffiti artiest?
“ Ik wilde echt dingen gaan doen die ik leuk vond. Ik heb altijd geskate en getekend, kende veel gasten uit de graffitiscène en ben toen zelf begonnen. Mijn 1e piece heb ik tot drie keer toe opnieuw gemaakt. ’s Avonds spoot ik illegaal op treinen en muren. Het gaf echt een kick als ik het de volgende dag terugzag. Een tijd later, heb ik samen met andere graffitiartiesten door Europa getoerd om pieces te zetten. Via, via werd mijn werk bekender en kwamen er legale opdrachten binnen. Ik werd gevraagd voor het ontwerp van een amusementenhal/pretpark in Antwerpen. Tevens heb ik gewerkt als jongerenambassadeur. We benaderden en begeleidden jongeren met talent, en zetten het buurthuis The hall of fame in Tilburg op. Daarnaast hebben we ervoor gezorgd dat er legale graffitimuren in deze stad kwamen en zetten samen met andere talentvolle jongeren een groot welkomstevenement op met skate-, rap-, dans-, zangshows voor prins Willem-Alexander en prinses Maxima, namens Tilburg.” 
Van graffiti, naar de digitale wereld.
“ Ik kwam een oude vriend tegen die me vroeg of ik mee wilde werken met een animatie muziekclip. Dit was de 1e keer dat ik in aanraking kwam met digitaal tekenen. We wonnen hiermee de ‘Gouden Cow’ van Cartoon Networks. Ik kreeg snel meer opdrachten zoals voor voetbalclub Willem II (mascotte), ING en zelfs de politie. Daarnaast gaf ik graffitiworkshops. Bij mijn eerste twee banen maakte ik graphics voor educatieve spelletjes en spelautomaten. Ik had mezelf al Photoshop geleerd, maar hier leerde ik met Illustrator werken. Daarna ging ik bij CCCP in Amsterdam werken, waar ik o.a. tekenfilms voor 6Pack, het logo van de Jakhalzen, graphics voor marketingacties van de ABN AMRO en Heineken, en commercials voor Pepsi maakte. Ik kreeg daar ook de opdracht om zelf een product te ontwerpen die nu wereldwijd op de markt is uitgebracht. Het product won een Astir Award voor de beste verpakking voor de blend-line van Keune. Check mijn website voor wat voorbeelden van mijn werk. Na 5 jaar wilde ik dichter bij huis gaan werken en kwam bij een reclamebureau in Den Bosch terecht. Maar de opdrachten waren te zakelijk, ik kon mijn ei er niet kwijt. Dus nam ik er weer freelance opdrachten bij.” 
Toch maar weer geswitcht, want nu werk je bij Barts een bedrijf in de ski- en snowboardkleding en accessoires. Wat zijn jouw werkzaamheden?
“ Ik maak graphics. Dit zijn afbeeldingen, logo’s en tekeningen, maar ook display materiaal voor winkels en beurzen. Ik ontwerp ze voor o.a. kleding en mutsen, maak de catalogus, advertenties, verpakkingsmateriaal en stands voor beurzen. Verder bezoek ik beurzen in binnen- en buitenland, ga langs leveranciers om producten en materialen te checken en nog veel meer. Ik moet continu inspiratie opdoen door bijvoorbeeld boekenwinkels en concurrenten te bezoeken. Barts is een relaxt bedrijf, ik werk wel met deadlines maar het is niet zo gehaast zoals bij een reclamebureau. Daarnaast zit Barts in een super tof pand in Amsterdam. De sfeer is er relaxt en ik voel me er thuis. Als een bedrijf tof is, maakt reizen echt niets uit!” Terugkomend op het artikel van de Spits. Had je het gelezen en wat vind je ervan?
“ Eerlijk, ik dacht dat het wel mee viel. Dit komt toch in iedere cultuur voor? Molukkers waarmee ik om ga hebben het eigenlijk wel goed voor elkaar. Niet iedereen heeft de behoefte om carrière te maken, en dat is prima. Het gaat om je instelling. Als je iets echt wilt, dan kun je het ook. Scholen moeten sneller aangeven dat het niet goed gaat met een leerling. Ouders gaan daar ook vanuit. Op zo’n leeftijd ga je niet uit jezelf om hulp vragen. Ik zou dat toen ook niet gedaan hebben, maar het wel aannemen als het aangeboden werd. Je moet ook de juiste mensen om je heen hebben die je kunnen motiveren. In mijn tijd was er niet veel begeleiding. Ik denk dat mensen van mijn generatie die het niet kregen, er nu voor jongeren willen zijn om ze te helpen. Door je eigen werkervaring te delen, bijvoorbeeld via bijeenkomsten in buurthuizen van Molukse wijken, kun je jongeren stimuleren. Het is moeilijk om zo jong te moeten kiezen voor een opleiding. Laat je daarom goed informeren voordat je kiest!” Jody Franz
 |
Tweet me!
RSS feed Commentaar
