Ik snapte er vroeger echt helemaal niks van. Dat je op een verjaardag of feestje kwam en al je ooms en tantes voor de tv zaten terwijl er zo’n blije vcd uit de Molukken opstond. Voor mij waren die karaoke-vcd’s allemaal hetzelfde: vrolijke keyboard-deuntjes en shots op mooie stranden van zangers die met overdreven veel gevoel de camera in zongen. Hoe kon je daar nou serieus naar kijken en het nog dope vinden ook? Maar nu ik alweer zo’n twee weken terug ben in Nederland, merk ik dat ik het helemaal niet meer zo corny vind. Niet dat ik nu meteen een “I love Molukse vcd’s”-hyve aan zal maken ofzo, maar toch… 

 

Zoals ik al dacht, had ik veel te weinig tijd op de Molukken. Hierdoor heb ik naast Ambon-stad, de warmwaterbronnen bij Tulehu en het strand van Natsepa vrij weinig kunnen zien. Ik heb in die week dat ik er was eigenlijk vooral veel gechilld met m’n familie. Het was al met al een hele bijzondere ervaring om eindelijk op Ambon te zijn. Hoe dat precies voelde is niet uit te leggen; mensen die er voor de eerste keer zijn geweest zullen wel snappen wat ik bedoel. En als je er nog niet bent geweest, dan merk je wel wat ik bedoel als je er ook voor de eerste komt…

Na zes dagen op Ambon, vertrok ik die vrijdag naar Kuta, Bali waar m’n studiegenoten zaten. In Kuta heb ik maar een dag echt gehangen, ik ergerde me dood aan al die dronken toeristen. Dinsdag zouden we weer gaan en ik heb tot maandagavond met mijn neef en nicht gehangen die in Denpasar wonen. Ze lieten me de rest van Bali zien, ik heb die zaterdag zelfs meegetraind met het futsal-team waar mijn neef en de man van mijn nicht in spelen.  Dat was volop grappig, helemaal omdat dit vriendenteam alleen maar uit Molukkers bestond. 

Die zondag hadden ze een toernooi en daar merkte ik dat Molukkers overal hetzelfde zijn. De eerste wedstrijd begon heel goed, na tien minuten stonden ze met 2-0 voor. Daarna zakte het alleen een beetje in (gebrek aan conditie, reserves die aan de zijlijn aan de sopi zaten), uiteindelijk verloren ze met 2-9 en werd er nog gereld met hun tegenstanders. De tweede wedstrijd was spannender, eindigde in 2-2 en ook hier liep het bijna uit de hand. Dat was dus best herkenbaar allemaal haha.

Dinsdag gingen we weer naar Jakarta, die avond bleef ik nog bij m’n studiegenoten in een hotel. Daar had ik woensdag nog een zakelijke afspraak met iemand in een mall. Ik ging dus best netjes, had een overhemd aangedaan en had mijn zwarte handbagagekoffertje en rugzak mee omdat ik daarna door zou gaan naar mijn familie. Zodra ik echter in die mall kwam, werd ik meteen gevolgd door de security, die zenuwachtig in hun walkietalkies begonnen te praten. Ik ben die middag iets van vier keer gefouilleerd. Bleek dus dat ik er met mijn bagage en kleding precies zo uitzag als een van de terroristen die in juli de bomaanslagen hadden gepleegd in die hotels in Jakarta… 

Inmiddels ben ik alweer een paar weken terug, ik moest me ook meteen volop concentreren op mijn studie. Toch merkte ik dat ik moeite had om weer in mijn ritme te komen. Het klinkt behoorlijk corny, maar ik kan niet wachten tot ik weer die kant op kan gaan en mijn familie en vrienden daar weer mag ontmoeten. En tot die tijd: Lang leve die blije vcd’s.