Echt zo’n vrouw die ook zwaar fanatiek Afrikaanse djembé-lessen volgt bij de plaatselijke muziekschool. Ik kijk snel de bank in. Helaas is er verder niemand die aan de balie moet zijn. Dat heeft ze kennelijk ook door, want ze blijft rustig verder ouwehoeren. “Gelukkig is het bijna weekend heh! Heb je nog leuke plannen? Je gaat zeker de dansvloer op in een hippe disco?” Als ik dan maar reageer en haar zeg dat ik dat weekend mijn ouders opzoek, reageert ze volop enthousiast. “Wat leuk joh! Dan ga je natuurlijk weer lekker eten! Laat me raden: je moeder heeft zeker lekker roti gemaakt, of niet? Jullie Surinamers kunnen zo lekker koken!”

Tja. Dit gebeurde niet eens zo heel lang geleden op m’n werk. En het was zeker niet de eerste keer dat mensen niet herkenden dat ik van Molukse afkomst ben. Naast Surinaams ben ik ook al Chinees, Hindoestaans, Joods-Ethiopisch (ja die bestaan, hoe maf is dat) en zelfs Zuid-Koreaans genoemd. Zijn Molukkers nou zo’n vergeten bevolkingsgroep geworden of zie ik er misschien gewoon wazig uit?

Als je uitgaat van dat eerste verbaast het me niets. Meer dan dertig jaar geleden waren Molukkers door de treinkapingen en gijzelingsacties misschien wel de meest gehate bevolkingsgroep van Nederland. Maar in de afgelopen tien jaar hoorde je amper meer iets over Molukkers en de Molukse zaak. De gemiddelde Nederlander weet vandaag de dag volgens mij niets van onze geschiedenis. 

Hoe kun je nu, als Molukker van de derde of vierde generatie, iets doen aan die onwetendheid of ongeïnteresseerdheid van de Nederlandse samenleving? Door in de spotlights te komen zodat je gehoord wordt?  Maar hoe zorg je daar dan weer voor als je nergens goed in bent? Ik bedoel; voetballen kan ik niet. Het zit er dus niet in dat ik de nieuwe oom Simon, Denny of Gio word. Ik word ook zeker niet de nieuwe Aïs Lawalata, ik draag nu eenmaal niet graag batik-overhemden. En ook niet onbelangrijk, ik kan niet zingen. 

Toch denk ik wel dat het van belang is om op verschillende manieren aandacht te vragen voor de Molukse gemeenschap. Ik vind het dan ook goed dat er films als ‘Wijster’ of 'De Punt' worden gemaakt; ondanks misschien enkele minpunten in de films bracht het de Molukse gemeenschap wel weer in beeld bij een groter publiek. Want dat is hoe dan ook belangrijk. 

En wat kan ik nu zelf doen? Dat weet ik nog niet precies... Maar ach, misschien zoek ik er wel veel te veel achter. Misschien moet ik maar gewoon uitgaan van het tweede en lijk ik gewoon écht op een Surinamer of een Ethiopische Jood. Dat zou in ieder geval de makkelijkste weg zijn. Maar of dat ook de juiste weg is?