“Dat is een vreemd verhaal. Ik begon in een groep die eigenlijk meer bezig was met graffiti dan met rap en eigenlijk vooral met films kijken en niks doen. In die groep hadden we namen voor elkaar en onszelf bedacht die gewoon grappig waren. Ik heette ‘Jay Muffins’. Dat ‘Jay’ heeft wel te maken met mijn tweede naam, Joscha. Die groep heette ‘Oh Shit Jiggy’ dus in mijn raps zei ik vaak “Oh Shit Jiggy Jay Muffins...”, dat werd later ‘Oh Shit Jiggy Jay’ en zo verder. Uiteindelijk ben ik ‘Jay’ als ‘Djé’ gaan schrijven omdat ik dat mooier vond en bovendien origineler.”

“Ik durf wel te zeggen dat het mijn droom was. Ik denk dat een passie of droom uiteindelijk altijd begint met een hobby of talent. Je gaat in principe niet voetballen omdat je prof denkt te worden. Het begint met plezier en misschien talent. Ik had de drang om te entertainen en muziek te maken. Dat, in combinatie met mijn grote mond, was ideaal bleek later.”

 “Dat is mijn eigen platenlabel. De acts die er nu onder vallen zijn SpaceKees, Turk, Kohfie Konnect, Kraantje Pappie en ik zelf. Ik heb de afgelopen jaren heel gestaag gewerkt aan het label, aan de naam maar vooral waar die voor staat: kwaliteit en originaliteit. Ook veel humor en creativiteit. Ik ben thuis begonnen met een laptop. Nu werk ik vanuit een kantoortje in Amersfoort waar ik ook een studio in heb zitten en ik heb recentelijk iemand aangenomen die drie dagen in de week bij het label werkt. Dat is heel tof. Ik hou van muziek en van de subcultuur hiphop dus wat ik nu doe is voor mij een win-win situatie.”

 “Theoretisch durf ik het niet te zeggen. Het is makkelijk als je het een en ander weet over de industrie, over rechten, marketing en contracten, maar daar zou je ook wel zonder kunnen. Wat mijn studie vooral voor mij deed is mij met twee voeten op de grond houden. Ik leg jongens die nu net beginnen met rappen ook vaak uit dat het goed is om ritme te hebben in je leven. Iets dat je misschien niet echt leuk vindt, maar er wel voor zorgt dat je een doel hebt en ’s ochtends je bed uit moet. Mijn studie gaf mij meer discipline en richting.”

 “Ook dat vind ik moeilijk te zeggen. Het zijn allemaal trajecten waarbij ik denk dat het minder gaat om het uiteindelijke doel en meer om de kleine lessen die je op weg naar dat doel leert. De Grote Prijs is een wedstrijdje waarbij je in rap tempo moet zorgen dat je show staat. Je wordt onder de loep genomen door een jury, de pers en vooral door het publiek. Als je hier op de juiste manier mee om gaat kan je een grote stap in de goede richting nemen. Uiteraard is het ook zo dat je na het winnen van zo’n prijs meer aandacht genereert bij media en podia.” 

 “Weet ik niet. Ik merk dat mijn karakter misschien iets is dat ik van mijn vader heb. Alle Molukkers die ik ken zijn koppig en staan hun mannetje als het nodig is. Ik heb dat ook wel, op een positieve manier natuurlijk. Ik beschouw mezelf als de underdog in hiphop en helemaal in de platenindustrie als geheel, die instelling heeft me ver gebracht merk ik. Misschien komt dat opstandige ook daar vandaan maar dat weet ik natuurlijk niet. Mijn moeder is Hollandse en ook superkoppig en opstandig! Haha. Ik ben trots op mijn afkomst, maar ik heb het nooit aan de grote klok gehangen. Mijn theorie is: het is meer waard als mensen iets zelf ontdekken. Als mensen naar je luisteren hoef je ook niet te schreeuwen. Nu merk ik steeds meer dat Molukkers naar shows komen kijken of mij berichten sturen op Hyves bijvoorbeeld, daar ben ik heel trots op.”

 “Zeer belangrijk. Ik ben over de jaren nog nooit een goeie vriend verloren aan ego of iets anders. Terwijl het in wat ik doe heel makkelijk kan. Als ik moet kiezen tussen faam of vrienden en familie, kies ik onvoorwaardelijk voor dat laatste. Ik heb geleerd over de jaren dat de steun van vrienden en familie onbetaalbaar is, letterlijk. Zonder mijn naaste zou ik nooit hebben kunnen doen wat ik gedaan heb tot nu toe. Mijn ouders, zus en haar zoontje zijn het belangrijkste in de wereld voor mij. Van jongs af aan gingen wij altijd veel naar onze familie. De afgelopen jaren is het met de drukte moeilijker om hun vaak te zien maar als ik ze zie dat ben ik heel blij. Mijn neefjes komen regelmatig naar shows en zitten bijvoorbeeld ook in mijn laatste videoclip.”

 “Niet om op te scheppen, maar te veel om op te noemen. Het label vooral. Er komt eind oktober weer een plaat uit van Kraantje Pappie dus daar ligt nu de focus. In de tussentijd zit ik zo veel mogelijk in de studio en doe ik zeker 2 a 3 shows in de week.”

 

 

 

“Als er iets tofs op mijn pad komt zou ik het zeker overwegen. Ik vind alleen wel dat acteren ook een echt ambacht is, dus dat mag je niet onderschatten. Als ik het ooit echt zou willen gaan doen dan zou ik zeker lessen gaan nemen voor mijn eigen ontwikkeling en uit respect voor het vak en andere acteurs.”

 “Nou dat is alweer een tijdje geleden dat we die beloofde. Ik denk niet dat die heel snel gaat komen nu. SpaceKees en ik wonen niet meer in hetzelfde huis en omdat we allebei behoorlijk druk zijn met onze soloplaten wordt het moeilijk om nu samen een hele plaat te doen. We geven nu nog steeds wel feesten onder die naam in Amersfoort.”

 “Mijn doel is om een toenemende belangrijke rol in hiphop en de entertainmentindustrie van Nederland te gaan spelen. Dat ambieer ik in ieder geval. Noah’s Ark moet professioneler gaan opereren en sterker worden. Daarnaast wil ik persoonlijk sowieso nog een album maken.”

 “Uiteraard. Ik heb al iets genoemd, maar ik heb ook nog een droom om in Amerika te gaan wonen en werken. Ik weet niet of ik dat ook echt ga doen, maar het is zeker een optie. Uiteindelijk is het daar waar hiphop ontstaan is en waar de industrie het grootst is. Ik zou graag willen zien hoe het is en kijken wat voor rol ik er in zou kunnen spelen.”

 “Ik heb niet echt idolen maar ik ga sowieso nog meer dingen doen met Winne. Hij en ik zitten heel erg op één lijn wat betreft hiphop en de beleving daar van. Verder weet ik het nog niet, maar ik heb een ‘open mind’ dus ik sta open voor samenwerkingen.”

“Tof dat je dat vraagt. Wat ik met die zin bedoel is ‘zo klinkt het als je bereikt wat je wilde bereiken en er nog steeds mee bezig bent’. Ik ben over de jaren rustiger geworden en zekerder. Als je meer van mijn materiaal luistert en bijvoorbeeld interviews van mij leest of hoort kun je ook zien dat het meer is dan alleen tof doen en feesten. Ik ben heel kritisch op mezelf. Op mijn muziek maar ook op mijn manier van werken en omgaan met mensen. Je kan de Molukse jeugd niet over een kam scheren maar of je nou muziek maakt, studeert of werkt zou ik zeggen: zoek iets dat je leuk vindt, waar je talent voor hebt en waar je toekomst in ziet. Zorg dat het een uitdaging is, maar wees realistisch in wat je wel en niet kan. Als je iets kan doen waar je passie voor hebt dan neem je de negatieve kanten ervan voor lief. Voor mij voelt wat ik doe nooit als werk. Ook al is het soms niet leuk. Het voelt als leven.”