|
Mozes beklom de berg Nunusaku In 2008 ben ik voor zes weken alleen naar de Molukken gereisd. Een aparte en bijzondere ervaring. In de maand februari van 2009 ben ik weer gegaan. Dit keer niet alleen, maar samen met mijn broertje. Dit keer ook niet zo lang als vorig jaar want we zijn er maar drie weken geweest. Toch ben ik deze keer een ervaring rijker geworden die mij de rest van mijn leven zal bijblijven. Samen met mijn broertje en een oom heb ik de berg Nunusaku op Seram beklommen, om het dorpje Rambatu te bezoeken.
Hoe het kwam
Één van de dingen waar volgens mij iedereen wel mee te maken heeft die zijn oorsprong heeft op de Molukken, is het feit dat je familie verspreid woont over heel Indonesië. Eén van de eerste dagen in Ambon, vertelt onze oom Elson tijdens het middageten dat zijn zusje op Rambatu woont en dat ze daar dominee is. Aangezien ik en mijn broertje haar nog nooit hebben gezien, lijkt het ons leuk om ook haar een keer te ontmoeten. Zodoende, na een kleine onderhandeling over de datum van vertrek en de verblijfsduur, is het dus gekomen dat we de berg Nunusaku gaan beklimmen. Rondrijden op Seram
Op Valentijnsdag komen we aan op Waipirit, Seram en gaan we eerst naar een 'penginapan', wat te vergelijken is met een motel. Als we daar onze spulletjes hebben gedropt, regelt oom Elson drie 'odjeks' (scooter-taxi’s) die ons over een gedeelte van Seram Bagian Barat (westelijk gedeelte van Seram)rondrijden. Zo hebben we die dag Kairatu en heel wat omliggende dorpjes gezien, inclusief een geheel Javaans dorp met sawa’s, Gembah genaamd. Na deze dag kan ik vertellen dat Seram echt groot is. Op Seram rondrijden geeft je echt het besef dat Ambon, Haruku en Saparua maar kleine eilandjes zijn. Verder is Seram ook echt een speciaal eiland wat mij en mijn broertje een gevoel heeft gegeven van completering. Aan het eind van de dag terug aangekomen bij de penginapan, spreekt oom Elson met de drie odjekrijders af dat ze ons de volgende ochtend komen halen. Richting Honitetu
Op de grote dag moeten we alweer vroeg uit de veren. Om de zon te mijden, wil oom Elson dat we om zes uur in de ochtend al met de odjek richting Honitetu vertrekken, het laatste dorpje op de berg Nunusaku wat te bereiken is met gemotoriseerd vervoer. Maar om zes uur verschijnt er uiteindelijk maar één odjek. Eén odjekrijder sms’t mijn oom dat hij een klapband heeft en de andere komt gewoon niet opdagen. Typisch Moluks. Na een half uur vinden we gelukkig alsnog twee odjekrijders die ons wel naar Honitetu willen brengen. Deze rit naar Honitetu duurt een uur lang, dus na een uur lang over hobbelige wegen gereden te hebben, met als resultaat een pijnlijke pantat, komen we aan. Ik moet wel zeggen dat deze rit op de odjek alleen al heel indrukwekkend was. Links en rechts hoorden we in de donkere ochtend allerlei paradijsvogels en junglegeluiden, tijdens het rijden door een jungle over een primitieve weg, met bomen boven ons van soms wel dertig meter hoog. Als ik er alleen al aan terugdenk krijg ik meteen weer de kriebels om weer terug te gaan. De klim
En dan begint het. Na even snel iets gegeten te hebben vertrekken we richting Rambatu. Het zou uiteindelijk een klim worden van drie uur. Ik wilde per se deze klim maken op mijn swallow-slippertjes gekocht in Ambon, zodat ik echt het gevoel had dat ik had gelopen op Seram. Een paar dagen tevoren had ik mijn voet lelijk verwond in Oma, waardoor ik bang was dat ik dit alsnog niet zou kunnen doen. Maar gelukkig was mijn wond alweer geheeld toen het moment van de klim was aangebroken. Tijdens de klim zien we bewoners van de bergdorpjes langskomen met soms wel bagage van vijftig kilo op hun schouders, terwijl ze vlot op hun blote voeten het bergweggetje op- en afwandelen. Als je dat ziet, dan voel je, je af en toe wel Westers en dan baal je ervan dat je daar niet geboren bent. Verder lopen we langs prachtige plekjes zoals bergriviertjes en ongerepte regenwouden, plekjes die je de adem benemen. Na helling op en helling op te zijn gelopen, komen we aan in Rambatu. Maar voordat we daar aankomen, krijgen we nog één lange helling van ongeveer een half uur die nooit lijkt te stoppen. Uitgeput aangekomen op de top, vertelt onze oom ons dat we nog even een minuutje op een klein grasveldje moeten liggen daar op de top, met onze ogen dicht. Dit was ons trouwens ook al verteld door de odjekrijders en door lokale Seramezen die we tegen zijn gekomen tijdens onze eerdere rit over Seram. Het is een soort van welkomstritueel. Een aparte ervaring. Herinneringen
De herinneringen die ik en mijn broertje aan deze tocht hebben overgehouden zijn onbetaalbaar en zullen we onze hele leven met ons meedragen. Het ontmoeten van mijn tante, het ontmoeten van de mensen in Rambatu, de adembenemend mooie plekjes die we hebben gezien, het gevoel wat we kregen, allemaal onvergetelijk. Wat trouwens wel grappig is van dit hele verhaal, is dat mijn broertje en ik in eerste instantie niet eens wisten dat wij op Nunusaku waren, de berg waarvan wij Molukkers volgens de verhalen allemaal van af stammen. Pas in Rambatu aangekomen zei oom Elson tegen ons: “het belangrijkste is dat jullie je voetsporen al hebben achtergelaten op Nunusaku”. Toen pas wisten wij het. Mozes Haumahu
Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.
 |
Tweet me!
RSS feed Commentaar
