Hij stond er mee op en ging er mee naar bed. Oefensessies van acht tot zestien uur per dag waren hem dan ook niet vreemd. Een extra motivatie om nog harder te oefenen haalde hij uit de opmerkingen van zijn neven dat andere Molukse bassisten beter waren. Inmiddels is Jopie a.k.a. Jay-Tee Teterissa uitgegroeid tot een muzikant van wereldformaat met zijn eigen unieke stijl, sound en zelfs zijn eigen basgitaar en snaren. “Muziek is de universele taal van de wereld. Samen muziek maken betekent voor mij: saamhorigheid!” 

Naam: Jay-Tee Teterissa

Leeftijd: 46 jaar

Geboorteplaats: Schattenberg, Drenthe

Kampong: Aboru

Opleiding: HBO-opleiding tot reclametekenaar, conservatorium te Hilversum

Beroep: Muzikant

Nevenfuncties: Jurylid (o.a. Sena Guitar Awards 2009), basgitaardocent, producent, model, vrijwilliger binnen liefdadigheidsinstellingen (o.a. verstandelijk gehandicapten)

Toen Jopie Teterissa begin jaren ’80 bij zijn neef een plaat van de band Slave met bassist Mr. Mark hoorde was hij meteen verkocht. “Ik begon op zeventienjarige leeftijd met spelen en twee jaar later was ik al professioneel bezig. Ik ben enig kind, woonde al vroeg zelfstandig en had geen afleiding. Nadat ik anderhalf jaar op het conservatorium in Hilversum heb gezeten, ben ik in 1983 naar Amerika gegaan om daar als councillor te werken.” In Amerika hadden ze moeite met de uitspraak van zijn voornaam. “Ze spraken mijn naam uit als ‘Djoepie’. Noem me maar Jay-Tee zei ik.”

Zijn muzikale voeding haalde Jay-Tee voornamelijk uit de nummers en jazz standards uit ‘The Real Book’, ook wel de Bijbel in de jazzmuziek genoemd. Daarnaast schaafde hij urenlang aan zijn techniek. Hoewel hij vroeger veel luisterde naar Journey, Steps Ahead en Chick Corea heeft hij geen echte voorbeelden. “Ik luisterde gewoon naar muziek en niet bewust naar andere muzikanten. Het enige ding wat ik heb uitgezocht zijn drie nummers van Level 42 met basgitarist Mark King.” Tegenwoordig leert hij veel over zijn eigen gitaarspel door het lesgeven. “Dat is de beste methode om jezelf te analyseren. Je moet namelijk aan je leerlingen kunnen uitleggen wat je speelt. In het begin had ik daar wel moeite mee.” 

Het lezen van bladmuziek beschouwt hij als een pluspunt voor iedere muzikant. “Collega-artiesten kunnen je gewoon altijd vragen. Ik heb destijds toen ik werd benaderd door Jan Akkerman in twee dagen tijd dertig nummers ingestudeerd door bladmuziek te lezen en de songs te luisteren. Dat is het leukste werk.” Toch vindt hij het niet altijd even makkelijk om te doen. “Het moeilijke van het lezen is dat je daarbij moet multitasken. Je moet denken met je vingers, zowel links als rechts, je moet luisteren, lezen en ook nog tellen. Wat ik te gek vind van mezelf en waar ik ook heel erg trots op ben, is dat ik kan lezen, spelen en mijn gevoel erin kan leggen. Gewoon lekker laten grooven, dat is zo uitdagend!“ 

 

 

Op 28 juni 1989 sloeg het noodlot toe toen Jay-Tee achttien meter hoog van een steiger naar beneden viel. De gevolgen van deze val waren zeer ernstig, aangezien hij zwaar lichamelijk letsel opliep aan zijn bekken, pols en rug. Daarnaast is ook zijn geheugen beschadigd. “Veel namen en herinneringen van vroeger weet ik niet meer, maar gezichten herken ik nog wel. Het ongeval heeft geen invloed gehad op mijn praktische kant, in die zin dat ik gewoon nog basgitaar kan blijven spelen.”

Na zijn ontslag uit het ziekenhuis werkte hij keihard aan zijn herstel en leerde hij zichzelf met pijn en moeite een andere techniek aan. Mede door zijn perfectionisme en zijn eigen bevindingen in de loop der jaren is de basgitaar uiteindelijk het perfecte instrument voor hem geworden. “Ik gebruik alle kennis en ervaringen die ik heb. Daarmee maak ik de basgitaar mijn ultieme instrument. Ik kijk niet naar andere mensen. Ik heb gewoon mijn eigen stijl, mijn eigen timing, mijn eigen techniek. Dat is ook een tip die ik wil meegeven aan beginnende muzikanten. Blijf jezelf en ga niet kopiëren of naspelen.”

De volledige toewijding aan de basgitaar heeft hem geen windeieren gelegd, want artiesten als Candy Dulfer en Jan Akkerman vroegen hem om in hun bands te spelen. Ook de Amerikaanse jazzgitarist Mike Stern stak zijn bewondering voor Jay-Tee’s basspel niet onder stoelen of banken toen hij in de studio een track van hem hoorde. Teterissa: “Hij vroeg mij: ‘Is this computer? This is brilliant!’ Toen ik zei dat ik het stuk zelf had ingespeeld was hij echt verrast.” De trotse vader van drie dochters en één zoon blijft echter een bescheiden man. “Ik wil niet opscheppen. Muziek is wat ik deel met iedereen, arm of rijk, vrienden of vijanden.” 

Jay-Tee maakte vele hoogtepunten mee in zijn imposante loopbaan, toch noemt hij ‘Alex & The City Crew’ als meest memorabele samenwerking. “Dit was een old skool band uit 1983. In het boek ‘Van Brooklyn naar Breukelen’ lees je bijvoorbeeld dat wij eigenlijk de grondleggers in Nederland waren van alle rap/scratch, electric boogie en breakdance.”

 

Hoewel hij wereldwijd samenwerkte met enkele gerenommeerde slagwerkers als Gregg Bissonette (o.a. Steve Vai, Joe Satriani) en Tony Royster jr. (o.a. Jay-Z) vormt hij bij voorkeur een ritme-tandem met twee Molukse drummers. “Ik speel het liefst samen met Marcellino Latupeirissa en Marco Souissa. Andere drummers die ik ken die volgen mijn spel als ik een baslijn inzet. Da’s niks. Als je Marcellino of Marco en ik apart hoort spelen dan klinkt het misschien vreemd in de oren. Maar als je onze muziekpartijen tegelijkertijd hoort dan klinkt het als één geheel. Bepaalde ritmische noten die ik speel spelen zij niet en andersom. We vullen elkaar niet aan, maar we vullen elkaar in.” 

 

 

Zoals een echte beroepsmuzikant betaamd heeft ook Jay-Tee enkele bijbaantjes. Zo verzorgt hij als ambassadeur van EBS Versterkers workshops en clinics en wordt hij met enige regelmaat door Blades Shades zonnebrillen en ESH (Duitse basgitaarfabrikant, red.) op de gevoelige plaat vastgelegd ter promotie van hun producten. “Het hoort bij mijn beroep als artiest zijnde. Alles wat voor mij in de picture komt, is alleen maar voordeel voor mijn echte ding. Ik schroom niet om dit te doen, ik vind het juist hartstikke leuk.”, zegt hij lachend.

Binnenkort zal hij ook zijn eigen producten aan de man moeten brengen. Er worden namelijk drie albums van hem uitgebracht waaronder zijn eerste solo cd uit 1998 (Jay-Tee, red.) aangevuld met enkele bonustracks. “Mijn tweede solo album waar ik zo’n tien jaar aan heb gewerkt komt ook uit. Daarop is ook een track te horen met Tifa- en Totobuanggroep Nahi Sane uit Moordrecht. Daarnaast komt er ook een cd uit van een buitenlands project, ‘The Nat Beat’. Dit is een samenwerking met Beata Kossowska op mondharmonica en verder drums, bas, contrabas en gitaar.”

“Bitter Lemon staat altijd voor me klaar tijdens optredens. De naam zegt ’t al, het bittere neutraliseert ‘t zuur en ’t maakt je mond weer nat als je een droge mond hebt. Haha.”

“Sessiemuzikant. Als je rijk wil worden dan moet je in een band gaan spelen. Als sessiemuzikant leer je jezelf beter kennen en haal je het beste uit jezelf. Dat is het leukste dat je kunt hebben. Voor een sessie oefen ik nooit van tevoren, ik luister slechts naar de nummers. That’s it! Elk nummer in een sessie speel ik weer anders.“

“Ongekend talent! Dat betekent dat je blijft bestaan. Ik heb geen dromen of wensen meer, maar wel doelen. Mijn doel is dat, voordat ik doodga, de mensen zeggen: ‘Ik wil spelen als Jay-Tee!’ Als je dat wilt bereiken dan moet je gewoon je eigen stijl hebben. Je moet niet anderen kopiëren. Dan kun je net zo goed naar de master gaan van wie je het hebt.

Ik wil volgend jaar met een stichting een clinic tour gaan organiseren. Daarmee wil ik laten zien aan de buitenwereld dat Molukse muzikanten ongekend talent hebben en talentvol zijn. Wij doen niet onder voor de bekende buitenlandse artiesten waar wij naar luisteren. Molukkers missen branie en durf en zijn vaak malu terlalu banyak.” 

“Maluku groove. Dat is een reminder aan iedereen: “Ik sta voor de Molukkers!” Ik ben muzikant, maar wel één van Molukse afkomst. Alles wat je hoort aan mij is Moluks. De meeste bassisten beginnen een baslijn op de 1e tel. Ik speel meestal 1/16 voor of 1/16 na de tel. Dat is een kenmerk van mijn groove en zit er bij mij gewoon ingebakken.

“Pfff, da’s ook een lastige keuze, maar ik kies voor Ambon Jazz Plus. Ik heb namelijk al twee keer op North Sea Jazz gestaan met Candy Dulfer. Ik ben nog nooit op Maluku geweest. Ik zou er graag naar toe willen en ik zou er zeker graag willen spelen. Het zou mooi zijn als de mensen in Indonesië en op Maluku kunnen kennis maken met de Maluku groove!"